2017

2016 bitmeden önce 1 yazı daha yazmayı çok istedim. Yılı kopkoyu, moralsiz bir metinle bırakmak istemedim. Ama yeni bir şey yazmaya da bir türlü elim varmadı.

Biz yılın son gününü temizlik yaparak geçirdik evde. Giyilmeyen, eskiyen, kullanılmayan her şeyi ayırdık, dolapları temizledik.

Yeni yıla pırıl pırıl giriş yapmak istedim. Hedeflerimi, gerçekleşmeleri gözden geçirdim, geçtiğimiz yılda kendimden oldukça memnun olduğuma karar verdim. İçime baktım, dengemi kontrol ettim, keşkelerimi saydım. Toparlanmanın her aşamasında, bir yandan da “Ne yazsam” diye düşünüp, kurgulamaya çalışırken gerçekten ilk kez kendimi zorladığımı hissettim ve sonunda vazgeçtim. “Yılın ilk yazısı daha umut dolu olacaktır!” diyerek kendimi avuttum. Yılın ilk saatleri daha umut dolu olmadı…

Korkuyorum. Demek bu yıl da bol bol korkacağım. Yine de yılmayacağım. Kararlıyım, olabildiğince temkinli ve fakat pozitif, dolu dolu yaşamayı sürdürmeye çalışacağız.

Yoksa ben de mi alıştım? Kanıksadım? Yok, hayır, alışmadım. Alışmanın mümkün olmadığını gayet iyi biliyorum. Çaresizlik duygusunu da çok iyi tanıyorum. 13 yıl önce, bomba yüklü kamyon saldırısının hemen ardından, HSBC binasının üst katından panik içinde aşağıya koşturmamı, bir yandan etrafımdakilere yardımcı olurken, bir yandan o kargaşada gözlerimin gördüklerini, kulaklarımın duyduklarını beynime nasıl da çarpıtarak yansıttığını, tek başınalık ve çaresizlik hissini, eve kadar yürüdüğüm yolları, yürürken aklımdan geçenleri, sağlam zeminin ayaklarımın altından kayıp gidişi ve her şeyin gerçekliğini sorgulama duygusunu, iç yanmasından, acıdan kurtulup rahat nefes almaya bir türlü başlayamadığım, çırpınıp durduğum o 1 seneyi bugün gibi hatırlıyorum. Hatırlıyor ve ürperiyorum. Ancak korkunun ecele faydası yok, zaman çok değerli, an çok kıymetli. Kabullenip yine de olabildiğince hayatın göbeğinde tutmamak lazım bu dehşet verici olayları, olasılıkları. Gerçekten, hayat devam ediyor… 

Kızlarla oturduk, hazırlıklara başladık. Herkes hedeflerini düzenliyor bu hafta. Okumaya, izlemeye, gezmeye, öğrenmeye, üretmeye, koşmaya, kutlamaya, sarılmaya, gülmeye, öpüşmeye, koklaşmaya devam etmeyi planlıyoruz biz.

Yapacak çok işimiz var, yani yıl ancak yetecek, o kadar çok 🙂

Herkese sağlık, sevgi, huzur, denge diliyorum ben bu yıl, aklınızı başınıza alın derim, zaman uçup gidiyor!

 

 

2017’ için 2 yanıt

Add yours

  1. Ne güzel şeyler yapmışsınız. Bense geçen senenin devamindaymis gibiyim hala. Yazınız bana heyecan verdi, bu enerjiyle bir şeyler hallederim bugün. Dolaplardan mi başlamalı, öpüşüp koklasmaktan mı? 🙂 Mutlu yıllar dilerim. Yılbaşı gecesi yediğim bir şeyle dişimi kırıyordum neredeyse, sizi andım. Disimizle kirmamamiz gerektiğini hatırlayabileceğimiz bir sene olsun. Fotoğrafa bayıldım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: